Okul Öncesi Çocuğa Sayma Nasıl Öğretilir? Aşamalar ve Hataları Düzeltme Yolları
Okul öncesi çocuğa saymayı üç adımda öğretin. Önce sayı adlarını her seferinde aynı sırayla söyleyin. Sonra her nesneye bir sayı eşleyin, her birine dokunarak ya da kenara çekerek. Son olarak, en son söylediğiniz sayının kaç tane olduğunu gösterdiğini anlatın. Günde birkaç dakika, 3 ila 5 gerçek nesneyle çalışın.
Bugün çocuğunuzun sevdiği üç küçük şey seçin: araba, üzüm ya da kaşık olabilir. Sıraya dizin, ikiniz birlikte sayı söylerken her birine dokunun, sonra toplamı yüksek sesle söyleyin: “bir, iki, üç. Üç araba.”
Aşağıdaki adımlar 3 ila 5 yaşa uygundur, ama yaşlar yalnızca kaba bir rehberdir. Çocuklar saymayı çok farklı zamanlarda öğrenir ve bu normaldir.
Sayma hangi üç parçadan oluşur?
Sayma tek bir beceri gibi görünür, ama çocuğun birbirine uyan üç şeyi öğrenmesi gerekir:
- Sayı adları sırayla. Bir, iki, üç, dört, hep aynı sırada. Buna sabit sıra fikri denir ve çocukların şarkılardan öğrendiği kısım budur.
- Her nesneye bir sayı. Her şey tam olarak bir sayı adı alır. Hiçbiri atlanmaz, hiçbiri iki kez sayılmaz. Buna bire bir eşleme denir.
- Son sayı kaç tane olduğunu söyler. Sayım “beş”te bitiyorsa beş tane vardır. Buna asal sayı kavramı (kardinalite) denir.
Common Core anaokulu sayma standardı (K.CC.B.4) aynı fikirleri açıkça yazar: sayı adlarını standart sırayla söylemek, her nesneyi bir ve yalnızca bir sayı adıyla eşlemek ve en son söylenen sayı adının nesne sayısını gösterdiğini anlamak. Ayrıca nesneler nasıl dizilirse dizilsin ya da hangisinden başlanırsa başlansın toplamın aynı kaldığını da ekler.
Bir çocuk bir parçada sağlam, bir başkasında kararsız olabilir. Bu yüzden bir sayma hatasının çözümü, hangi parçanın çalışılması gerektiğine bağlıdır.
1. Adım: sayı adları sırayla
Birçok çocuk ezberleyerek başlar. “Bir, iki, üç, dört, beş” şarkı gibi çıkar, çoğu zaman bir sayı eksik ya da yer değiştirmiş olur. Buna ezbere sayma denir.
Sayma şarkıları söyleyin, parmak tekerlemeleri yapın, merdiven çıkarken basamakları sayın. Sayıları çocuğunuza söylemek yerine onunla birlikte söyleyin; bir sayı kaybolursa tüm diziyi birlikte yeniden söylemeniz yeter. Ara sıra, çocuğunuzun genelde durduğu yerin biraz ötesine kadar devam edin.
Ezberlemek temeldir, ama henüz sayma değildir. Sayı adlarını 20’ye kadar söyleyebilen bir çocuk üç ayıyı yine de “bir, iki, beş” diye sayabilir. Sayı adlarının nesnelere bağlanması gerekir.
2. Adım: her nesneye bir sayı
Şimdi çocuğunuz her sayıyı bir nesneyle eşler: bir dokunuş, bir sayı. Düz bir sırada 3 nesneyle başlayın; böylece sayımın nerede başlayıp nerede bittiği belli olur. Yarı hızda gösterin, çünkü el ile ses birlikte ilerlemelidir.
Sayılan her nesneyi masanın diğer tarafına kaydırın; ikiniz de hangilerinin bittiğini görün. 3 kolaylaşınca 4 ya da 5’i deneyin. Sonra sıra yerine küçük, dağınık bir yığın deneyin; bunu takip etmek daha zordur.
3 yaşından küçük çocuklar için 1-3 yaş matematik etkinliklerimizdeki dokun ve say oyunları daha yumuşak bir başlangıçtır.
3. Adım: son sayı kaç tane olduğunu söyler
Bu büyük fikirdir: asal sayı kavramı. Çocuk dört bloğu kusursuz sayar, siz “yani kaç tane?” diye sorarsınız ve o yeniden sayar. Ya da az önce yaptığı saymayla ilgisi olmayan bir sayı söyler, çünkü “kaç tane?” sorusu henüz yaptığı saymayla bağlantı kurmamıştır.
2 ve 3 yaşındaki çocuklarla yapılan klasik bir deney dizisinde, “kaç tane?” sorusuna çoğunlukla yalnızca büyük çocuklar en son saydıkları sayıyla yanıt verdi. Belirli sayıda nesne vermeleri istendiğinde küçük çocuklar yalnızca bir, bazen iki nesnede başarılı oldu ve çözmek için hiç saymadı. Yazar, çocukların bu fikri yaklaşık 3,5 yaşında öğrendiği sonucuna vardı.
Yine de son sayıyı tekrarlamak tek başına kanıt değildir. 2 ila 4 yaşındaki çocuklarla yapılan sonraki bir çalışma, birçok çocuğun sayımın nasıl işlediğini henüz anlamadan “kaç tane?” sorusuna sayımın son sözcüğüyle yanıt verdiğini buldu.
Daha iyi bir kontrol, araştırmacıların kullandığı türden bir görev olan “bana ver” oyunudur. Çocuğunuzun önüne 10 küçük şeyden oluşan bir yığın koyun ve “Bana dört tane verir misin?” diye sorun. Fikri kavramış bir çocuk dört tane sayıp durur. Kavramamış bir çocuk rastgele bir avuç alabilir.
Nasıl yardım edebilirsiniz:
- Saydıktan sonra her zaman toplamı söyleyin. “Bir, iki, üç. Üç elma.” Son sözcüğü vurgulayın.
- Küçük sayılarla “bana ver” oynayın. Önce 2, sonra 3, sonra 4 isteyin.
- Küçük grupları bir bakışta adlandırın. Bir çalışma, 3 ve 4 yaşındaki çocukların “bir”den “dört”e kadar sözcükleri sayma ilkelerini öğrenmeden önce küçük gruplarla ilişkilendirdiğini buldu. Küçük bir miktarı saymadan görmeye subitizasyon denir. Küçük grupları sık sık adlandırmanızı öneririz: iki ayakkabı, üç ördek, dört tekerlek.
Sık görülen sayma hataları nasıl düzeltilir?
İşte dört yaygın sayma hatası. Her biri, sayma becerisinin hangi parçasının çalışılması gerektiğini gösterir.
| Ne görüyorsunuz | Ne anlama geliyor | Ne denemeli |
|---|---|---|
| Bir nesne atlanıyor (dört araba için “bir, iki, üç”) | Her nesneye bir sayı fikri hâlâ yeni | Nesneleri sıraya dizin; sayılan her birini kenara çekin |
| Bir nesne iki kez sayılıyor | Her nesneye bir sayı fikri hâlâ yeni | Sağlam dokunun, her sayıya bir dokunuş; soldan sağa sıra halinde sayın |
| Sayılar sırasız çıkıyor (“bir, iki, dört”) | Sayı adları henüz oturmadı | Sayma şarkıları söyleyin; diziyi birlikte birkaç kez söyleyin |
| Sayım doğru ama toplam yanlış ya da yok | Son sayı fikri henüz yok | Her sayımdan sonra toplamı söyleyin; “bana ver” oynayın |
“Hayır, yanlış” demeyin. Yavaşça birlikte yeniden sayın ki çocuğunuz düzeltmeyi görsün, sonra aynı grubu kendi başına denesin.
Deneyin: çocuğunuz Pip’in hatasını yakalayabilir mi?
Aşağıdaki oyunda baykuş Pip bir grup nesneyi yüksek sesle sayar. Bazen Pip doğru sayar. Bazen birini atlar, birini iki kez sayar, sayıları karıştırır ya da sonda yanlış toplam söyler. Hangisinin olduğuna çocuğunuz karar verir.
Başkasının saymasını izlemek, çocuğunuzun sınanan kişi olmadan saymayı kontrol etmesini sağlar ve Pip’i yakalamak eğlencelidir. “5’e kadar” ile başlayın ve ilk birkaç turda çocuğunuzun yanında oturun. Sayıları Pip’le birlikte söyleyin. 4 ila 6 yaşa uygundur; 3 yaşındaki bir çocuk için birlikte izleyip eşlik ederek sayın.
3 ile 5 yaş arasında neler beklenir?
Sabit bir takvim yoktur; yalnızca araştırmalardan ve yukarıdaki standartlardan gelen gevşek bir tablo vardır. 3. Adım’daki çalışmalar, küçük sayıların önce geldiğini ve son sayı fikrinin yaklaşık 3,5 yaşında oturduğunu düşündürür.
Bu yaş aralığının üst ucu için Common Core anaokulu sonu ölçütü verir. Çocukların birer birer ve onar onar 100’e kadar saymasını, verilen bir sayıdan ileri saymasını ve “kaç tane?” sorusunu yanıtlamak için sıra halinde 20 şeyi ya da dağınık 10 şeyi saymasını bekler.
Çocuğunuz bu tablodan çok uzaktaysa oynamaya devam edin. Sayı saymayı seven ama “kaç tane?” diye sorduğunuzda hâlâ yeniden sayan 4 yaşındaki bir çocuk için birkaç hafta “bana ver” oyunları iyi bir seçimdir. Çocuğunuzun gelişimiyle ilgili genel bir endişeniz varsa sormak için doğru kişi çocuk doktorunuz ya da çocuğunuzun öğretmenidir.
Yaşa göre sıralanmış daha fazla fikir için okul öncesi matematik etkinliklerimize bakın.
Saymadan sonra ne gelir?
Nesneleri saymak kolaylaşınca birden başka bir sayıdan devam ederek saymayı deneyin: “4 tane var. İşte bir tane daha. Dört… beş!” Sonra hangisinin daha fazla olduğunu görmek için iki yığını karşılaştırın.
Bir taşı tahtada kare kare ilerletmek de sayma çalışmasıdır; matematik tahta oyunları yazımız evde nasıl yapılacağını gösterir. 5 ila 6 yaş için anaokulu matematik oyunları devam ederek saymayı, karşılaştırmayı ve 10 içinde toplamayı kapsar.
Bu yaşta önce gerçek nesneler gelir, çünkü sayma dokunmak ve nesneleri hareket ettirmekle ilgilidir. Çoğu gün birkaç dakika gerçek sayma yapmanızı ve hâlâ eğlenceliyken durmanızı öneririz.
Kısa bir alıştırma oturumu da isterseniz, Math Learner 3 ila 10 yaş arası çocuklar için bir matematik alıştırma uygulamasıdır. Sayılar dünyası, baloncukları saymakla başlar; sonra bir sayıyı bir miktarla eşleştirme, bir dizide sıradakini bulma ve hangi sayının daha büyük olduğunu bulma gelir. Her seviyede sekiz soru vardır, yanlış cevap doğrusunu gösterir ve her dünyanın ilk 15 seviyesi ücretsizdir, günde bir ders. Reklam, hesap ve izleme aracı yoktur; çocuğunuzun yanında bir seviye oynamak için buradan indirebilirsiniz.
Ebeveynlerin sorduğu sorular
Ezbere saymakla nesneleri saymak arasındaki fark nedir?
Ezbere saymak, sayı adlarını şarkı gibi sırayla söylemektir. Nesneleri saymak ise her şeye tek bir sayı eşlemek ve son sayının toplamı verdiğini bilmektir. Bir çocuk sayıları çok güzel söyleyip dört bloğu yine de beş sayabilir, bu yüzden ikisini de çalıştırın.
Kaç tane olduğunu sorunca çocuğum neden yeniden sayıyor?
"Kaç tane?" sorusundan sonra yeniden saymak, genellikle son sayının toplam olduğu fikrinin henüz oturmadığını gösterir. Birçok çocuk bu aşamadan geçer. Birlikte saydıktan sonra toplamı net söyleyin: "bir, iki, üç, dört. Dört araba." Sonra biraz sonra aynı grup için tekrar sorun.
Çocuk kaç yaşında 10'a kadar sayabilir?
Tek bir yaş yoktur; birçok çocuk 10 nesneyi sayabilmeden önce sayı adlarını 10'a kadar söyleyebilir. Net bir ölçüt var: Common Core, çocuklardan anaokulu sonunda "kaç tane?" sorusunu yanıtlamak için dağınık duran 10 şeyi ya da sıra halindeki 20 şeyi saymalarını bekler. Her yaşı kaba bir rehber olarak görün.
Çocuğum bir sayıyı atlar ya da tekrar ederse ne yapmalıyım?
Oyunu durdurup düzeltmeyin. Aynı grubu birlikte, yavaşça, her nesneye dokunarak yeniden sayın. Nesneleri sıraya dizmek ya da sayılanı kenara çekmek, ikinizin de hangilerinin bittiğini görmesini sağlar. Sayı adları yanlış sırada çıkıyorsa birlikte daha sık sayı şarkıları söyleyin.
3 ya da 4 yaşındaki bir çocuk için sayma çalışması ne kadar sürmeli?
Kısa olması yeterli. Bir seferde birkaç dakika yeter; merdiven basamakları, kasedeki üzümler, oyuncakların kutuya dönüşü gibi zaten yaptığınız işlerin içine katın. Tek uzun oturum yerine gün içine yayılmış birkaç küçük sayma öneririz.
Kaynaklar
- Wynn (1990). Children's understanding of counting. Cognition.
- Sarnecka and Carey (2008). How counting represents number: what children must learn and when they learn it. Cognition.
- Le Corre and Carey (2007). One, two, three, four, nothing more: an investigation of the conceptual sources of the verbal counting principles. Cognition.
- Common Core Eyalet Standartları: Anaokulu, Sayma ve Asal Sayı Kavramı


